Blog                2021

Menu

Belevenissen uit het veld

26 september 2021

Het is bronsttijd van het edelhert maar het wild laat zich nog slecht zien. Het zal te maken hebben met het weer, de toenemende drukte en de bijkomende verstoring en de jacht. Staverden staat bekend om het vele wild maar ook om de vele wildliefhebbers die er op afkomen. Ondanks dat ik niet van die drukte hou, besluit ik toch om deze ochtend naar Staverden te gaan. De plek die ik heb das uitgekozen blijkt onverwacht rustig. Ik had al rekening gehouden met meerdere bezoekers maar ik ben de eerste die zijn auto parkeert. Het bospad slingert langs een boerderij en tussen bos en weide door. Links van me staan overal verbodsborden, rustgebied voor het wild. Mijn pad eindigt bij een weiland en ik hoor geburl niet heel ver van me, maar toch kan ik niks ontdekken. Het geburl komt waarschijnlijk uit het bosperceel dat te dicht begroeid is om in de verte iets te kunnen waarnemen. Nadat ik een poosje stil heb gestaan hoor ik geritsel. Vlak bij me schuifelt iets tussen de struiken. Een grijze rug doet me denken aan een wild zwijn maar het blijkt een das te zijn! Het beestje loopt een meter of tien bij me vandaan en heeft niets in de gaten, de wind staat blijkbaar gunstig. Nadat ik hem uitgebreid heb staan filmen krijgt hij toch iets in de gaten en vertrekt. Geen hert gezien vandaag maar de ontmoeting met de das is mij zeker zoveel waard, dat gebeurt niet alle dagen.

24 augustus 2021

Het is avond als ik midden in het bos door een beukenlaan fiets. Vanuit mijn ooghoek zie ik iets liggen langs de bosrand, het is een kat, die is ver van huis! Voorzichtig stap ik af en grijp naar mijn camera. kat Het beestje ligt op een kleine verhoging en staart mij aan. Ik heb laatst een artikel gelezen over de opmars van de wilde kat in Nederland, het zal toch niet...? Na enige tijd gaat hij rechtop zitten en verdwijnt kort daarna in het struikgewas. Eenmaal thuis kijk ik mijn filmbeelden na en zoek informatie op internet. Een wilde kat en een huiskat zijn moeilijk uit elkaar te houden lees ik. Het verschil zit hem vooral in de staart, deze zou bij een wilde kat een aantal zwarte ringen en een donkere staartpunt hebben. Nadat ik mijn opgenomen filmbeeld op het juiste moment stil heb gezet kan ik de staart bekijken. Ik maak een foto van het stilstaande fragment en zoom hierop in. Het beeld wordt hier wel wat waziger van maar ik meen toch een tweetal ringen en een donkere staartpunt te zien. Dat zou toch wat zijn, een eerste ontdekking van een wilde kat op de Veluwe! De volgende dag stuur ik een mail met foto's naar de zoogdiervereniging om zekerheid te vragen. Het duurt enige tijd voor ik antwoord krijg van Glenn Lelieveld. Zijn antwoord is kort maar krachtig; "dit is een huiskat". Dat is balen, daar gaat mijn hoopvolle verwachting, maar wie weet wat de toekomst brengen zal.

8 juni 2021

Het is een uur voor zonsondergang als ik een plekje aan de rand van de heide heb ingenomen. Mijn camera staat op statief, iets wat ik niet vaak doe, te weinig geduld voor denk ik. Een goede week geleden liepen hier een drietal herten, dus hoop ik op een herhaling. Terwijl ik gefocust ben op de heide, hoor ik achter me in de bosrand takken kraken. Als ik omkijk zie ik niks maar hoor ik wel een korte verontruste blaf van een hert. Waarschijnlijk heeft het dier mij gezien toen het uit de dekking wilde komen, dat is toch ook wat! Na een tijdje zitten, sta ik op om de benen even te strekken. Dan schuifelt er iets langs de bosrand, een meter of 15 bij me vandaan. Mijn eerste gedachte is een jong zwijntje, maar het blijkt een vos te zijn. Snel duik ik omlaag achter m'n camera en wacht af. De vos loopt in een lager deel van het terrein en daardoor kan ik hem niet zien vanaf mijn lage camerastandpunt. vos Geconcentreerd hoop ik dat hij in mijn richting zal komen zodat hij zichtbaar wordt. En jawel, daar komt hij en stopt op hooguit 10 meter voor mijn lens zonder mij op te merken. Terwijl ik hem in beeld heb en af wil drukken, is er een groot probleem. Tussen ons in staat een klein dennenboompje waarvan de top precies in het beeldveld zit! Ik baal enorm als de vos weer in het lagere deel van het terrein verdwijnt. Wat een gemiste kans op een prachtfoto. Ik kan alleen maar hopen dat hij nog een keer tevoorschijn komt en dat gebeurt. Op het hogere deel staat hij even stil om de heide te overzien en dan druk ik af. De vos reageert ogenblikkelijk op het geluid van mijn camera en is weg. Ik blijf achter met een prachtige foto, met dank aan het statief.

28 mei 2021

Een hinde scharrelt tussen de bomen in het avondzonlicht. Ik moet geduld hebben en hopen dat ze wat meer mijn kant op komt. Leunend tegen een boom heb ik mijn videocamera in de aanslag. Hinde Na een minuut of tien komt ze langzaam in mijn richting. Zonder me op te merken loopt ze op amper 10 meter voor me langs om het bospad over te steken. Maar net voor ze dat wil doen, heeft ze toch iets in de gaten en schrikt. Ze neemt een kleine spurt terug het bos in, maar komt al snel weer richting het bospad gelopen. Langzaam steekt ze het bospad over en wordt even later gevolgd door een jonge spitser. herten Ik ga verder, het bospad waar ik op loop eindigt op de heide en vlak voor ik daar aankom, zie ik wat kaalwild. Ze bewegen richting de heide en dus besluit ik even te wachten zodat ze mij niet opmerken. Als ik ze niet meer zie, loop ik langzaam door tot ik bij de heide aankom. De laatste zonnestralen strijken over het veld en daar lopen ze, twee hindes en een smaldier. Het gouden licht maakt het tot een perfect plaatje. Als de zon onder is moet ik gaan, het was een geweldig avondje.

23 april 2021

Vrijdagavond, een lang weekend voor de deur en helder weer. Prima omstandigheden om een paar uurtjes het bos in te gaan. Deze keer niet wandelend, maar heel rustig fietsend over de bospaden op mijn mountainbike. Bij het naderen van een heideveldje stop ik even. Er is niets te zien zo op het eerste oog, maar opzij van me klinkt in de verte een vogelgeluid dat mij doet denken aan een oehoe. Ik luister en hoor het geroep nog enkele keren. Het geluid heeft wel iets weg van een duif maar klinkt toch anders. De afgelopen twee jaar heb ik op deze locatie wel een oehoenest gevonden, maar dit is niet meer in gebruik. uil Als de vogel zich niet meer laat horen, besluit ik toch maar verder te gaan. Voorbij het heideveld stuit ik op enkele wilde zwijnen met biggen. Na een poosje gekeken te hebben, laat het geroep van de mogelijke oehoe mij niet helemaal los. Ik besluit om te draaien en mijn weg terug naar huis langs het bosperceel te nemen waar het geroep vandaan kwam. Het is al bijna zonsondergang als ik op een afgebroken boomstam een donkere vlek zie zitten. Is het een stuk boomschors of toch een vogel? Met mijn camera zoom ik in en dan wordt mijn vermoeden bewaarheid, het is een oehoe! Gelukkig blijft hij lang genoeg zitten om enkele opnames te maken en dan vliegt hij weg. Voor het derde jaar op rij tref ik hier een oehoe, ongelooflijk! Nog nagenietend fiets ik naar huis en zie dan ook nog vier geweidragers op de heide. Een topavond!

3 april 2021

Vanmorgen vroeg heb ik al een aantal uren door het bos gelopen zonder wild te hebben gezien helaas. Nou ja, op een eekhoorn na dan, voor zover je dat wild kan noemen. Nadat ik 's avonds mijn dochter naar het station heb gebracht, besluit ik op de terugweg nog even langs de Veluwemeerkust te rijden. Misschien heb ik nu meer geluk dan vanmorgen op het zien van wild. Nog voordat ik mijn auto parkeer zie ik al twee reeën lopen. Ik stap mijn auto uit en loop snel het gebied in. Na 50 meter zie ik op een ander stukje weiland nog eens vijf reeën. Vanmorgen dus niks gezien en nu binnen enkele minuten zeven stuks! plant Zo snel kan het gaan. Het is al kort voor zonsondergang dus mijn wandeling duurt niet lang. De eerder geziene reeën zijn al verdwenen als mijn aandacht getrokken wordt door paarse bloemen. Ze staan wat verscholen onder een wilg. De plant komt mij niet bekend voor, dus ik maak een foto om het thuis op te zoeken. Op internet achterhaal ik al snel de naam van de plant; Paarse schubwortel. Het blijkt een zeldzame plant te zijn welke op de wortels van o.a. wilg en populier parasiteert. Ik ben blij met de vondst. Het korte bezoek aan de Veluwemeerkust heeft mij een stuk meer gebracht dan de urenlange tocht van vanmorgen. Mijn dag is weer helemaal goed gemaakt!

9 januari 2021

Kwart voor negen, zonsopgang, het is koud. Warm aangekleed loop ik richting de heide. Waar het bos overgaat in de heide blijf ik even staan om het veld te overzien. Dichtbij de bosrand fourageert een ree. Nadat ik haar gefilmd heb, zie ik een tweede ree en even later zelfs een derde. ree Intussen hebben ze mij ook ontdekt, maar ik mag nog een paar foto's maken voordat ze de veilige bosrand opzoeken. Een mooi begin van de dag. Tijdens het vervolg van m'n wandeling klinkt zo nu en dan het zachte gepiep van goudhaantjes, de kleinste vogeltjes van ons land. Als ik een wit bevroren heideveld passeer, breekt de zon door. Een magisch gezicht. Verderop, weer terug in het bos, zie ik iets bewegen. In een dicht begroeid gedeelte schuifelt een roedeltje hindes. Ik tel er een stuk of vier, misschien zijn het er meer, maar ze hebben mij al gezien en trekken zich terug het struikgewas in. Was ik 1 minuut later gekomen, had ik ze mogelijk kunnen zien oversteken. Drie kwartier later nader ik het einde van mijn wandeling. Precies op de plek waar ik eerder deze morgen de drie reeën zag, edelhert overkomt me iets totaal onverwachts. Schuin achter mij rent een viertal edelherten over de heide, ze zijn duidelijk geschrokken van iets of iemand. De geweidragers duiken de bosrand in, waar ook de reeën in verdwenen. Mijn videocamera heb ik in de aanslag omdat de kans bestaat dat ze het pad waarop ik loop gaan kruisen. Al snel hoor ik gekraak van takken dicht bij me en zie ik het eerste hert al aankomen. Terwijl mijn camera loopt, steken de herten één voor één vlak voor me over. Een prachtig schouwspel om te zien, al is de reden waarvoor ze op de vlucht zijn waarschijnlijk minder mooi.

.

Blog 2015| Blog 2016| Blog 2017| Blog 2018| Blog 2019| Blog 2020

© 2021 hertenbosch.nl