Blog                2020

Menu

Belevenissen uit het veld

27 april 2020

Sinds enkele dagen heeft professioneel natuurfilmer Cees van Kempen een schuiltentje opgezet bij het oehoe nest. In overleg met hem mag ik daar vandaag gebruik van maken. Koningsdag, kwart over zes in de ochtend, zet ik mijn fiets tegen een boom en loop in de richting van het nest. Net als ik van het bospad af wil stappen om de tent te zoeken, zie ik dat er een jonge geweidrager vlak bij me loopt. Ik duik naar de grond en pak mijn videocamera, maar als ik voorzichtig omhoog kom, heeft hij me al in de gaten en sprint weg. Het tentje heb ik snel gevonden oehoe en na het installeren van mijn camera wacht ik af. Er zit nog maar 1 jong op het nest, de andere is eraf gevallen of geduwd. Vanuit de tent heb ik een prachtig zicht op het nest en ik kan een aantal mooie shots maken. En wat vooral fijn is, ik kan hier rustig filmen zonder om me heen te hoeven kijken of er andere mensen aankomen. Na 4 uur in de tent zitten, besluit ik op te stappen. Helaas is mama oehoe niet op het nest langsgekomen. Terug bij de fiets besluit ik om nog even op het bospad aan de andere kant van het nest te kijken. Bewust zet ik daar een paar stappen het oehoe bosperceel in. De volwassen oehoe laat van zich horen door een alarmroep, hier had ik op gehoopt. Nu kan ik haar traceren en zie haar op een boomtak zitten. Met mijn videocamera lukt het om haar vast te leggen, een mooi moment. Tevreden fiets ik naar huis om de ervaring te delen onder het genot van een bak koffie. Met dank aan Cees voor het gebruik van zijn tentje.

De volgende avond ben ik, na overleg met betrokkenen, gaan kijken of ik het jong dat uit het nest was gevallen kon vinden. Al snel zag ik hem in de buurt van de nestboom op de grond zitten, voorzien van een prooi. Na overleg besloten om hem daar maar te laten en ter bescherming wat grove takken rondom hem gelegd. Een kleine week later was ook het tweede jong van het nest af. Beide jongen worden nu op de grond verzorgd door de ouders. Ze zijn niet meer makkelijk waar te nemen en het is ook beter om ze verder met rust te laten.

23 april 2020

Voor het tweede jaar op rij broedt een oehoe op dezelfde plek op de Noord-Veluwe, vorig jaar ontdekte ik het nest. Op 9 april zag ik voor het eerst de twee jongen die het ouderpaar dit jaar hebben voortgebracht.

Via de Oehoe Werkgroep Nederland en Natuurmonumenten kreeg ik een uitnodiging om bij het ringen van de jonge oehoes aanwezig te zijn. Vandaag is het zover. Om 19.00 uur hebben we afgesproken met de 1,5 meter Corona afstand in acht nemend. Eenmaal ter plaatse begint Willem, met speciale klimijzers aan de voeten, aan zijn tocht naar boven. Een klim van 25 meter schat ik in. Als hij het nest nadert laten de volwassen oehoes, die hun jongen van afstand scherp in de gaten houden, hun alarmroep horen. Heel voorzichtig haalt Willem de jonge oehoes van hun nest, ze moeten niet schrikken en uit de boom vallen. Vervolgens gaan ze in een grote boodschappentas en wordt deze aan een touw naar beneden gelaten. Als Willem, gecertificeerd om te ringen, weer beneden is, kan het ritueel beginnen. oehoe De jonge uilen van krap vier weken oud worden geringd, de vleugellengte wordt opgemeten en het gewicht wordt bepaald. Op hun rug in een beslagkom op de keukenweegschaal blijven ze stil liggen. Het vrouwtje weegt 1374 gram en het mannetje 1167 gram. Waarschijnlijk is het vrouwtje een dag eerder geboren. Na wat foto's en video te hebben geschoten, wordt het tijd om de jongen weer snel naar hun nest terug te brengen. Als Willem weer boven in de boom is, worden de oehoes in de boodschappentas omhoog gehesen en weer terug in het nest gezet. Na nog even gezellig nababbelen, vervolgt ieder zijn weg naar huis. Op de weg terug besef ik me dat ik getuige ben geweest van een zeer speciale avond.

19 april 2020

Vandaag wil ik vroeg in de ochtend bij het oehoe nest arriveren. Op weg daarnaartoe hoop ik fietsend wat wild te spotten op een paar open stukken heide. Als ik net een paar honderd meter het bos in fiets zie ik aan de rand van de zandverstuiving, boven op een zandduin, een ree staan. Het silhouet van de ree steekt prachtig af tegen de lucht. Voorzichtig ga ik in de remmen en leg m'n fiets neer. ree Terwijl ik mijn camera nog op moet starten, hoop ik dat de ree nog even blijft staan...en jawel...ik heb geluk! Ik kan een paar foto's maken en zelfs nog een stukje filmen voordat ze wegloopt. Voorzichtig beklim ik de zandduin een meter of vijftien omhoog. Als ik boven ben, zie ik de reegeit lekker knabbelen aan het jonge groen van een zomereik. Stapje voor stapje probeer ik dichterbij te komen, totdat ik een goede schuilplek heb achter een dennenboompje. De ree lijkt wel iets in de gaten te hebben, maar is totaal niet verontrust. Het geeft mij de gelegenheid om een aantal prachtige plaatjes te schieten. Rustig wacht ik af of ze wat meer naar het open zand komt voor een nog mooiere foto. Het geduld loont. Ik sta hier inmiddels al een uur en kan tussendoor ook filmen. Terwijl ik een opname maak, zakt de ree door haar voorpoten en gaat rustig liggen! Ik probeer me voorzichtig te verplaatsen achter een paar struiken en daal met een omtrekkende beweging af aan de achterkant van een zandduin, zodat ik een beter en lager standpunt krijg ten opzichte van de ree. ree Eenmaal daar moet ik eerst weer een paar stappen omhoog om de ree in beeld te krijgen. Na een aantal stappen krijg ik een paar oren te zien en met iedere volgende stap die ik zet komt ze beter in beeld. Ze heeft me nu duidelijk gezien, want er is geen groen om achter te schuilen, maar ze blijft liggen. Met een uiterst langzame beweging til ik mijn camera omhoog en maak de foto die ik wil. Het is ongelooflijk, maar ze blijft liggen en kijkt me aan, terwijl ik tot op 20 meter genaderd ben! Ik krijg tijd genoeg om ook te filmen en vraag me af wat ik nu zal doen. De zon komt bijna over de boomtoppen heen en daar besluit ik op te wachten voor een nog mooiere foto en hoop dat de ree daar ook zo over denkt. Het is heel apart dat ik nu oog in oog bij een liggende ree sta te wachten en dat zeker tien minuten lang. Als de eerste zonnestralen doorbreken vindt de ree het mooi geweest en staat op. Ook nu blijft ze nog rustig staan om even later heel kalmpjes in het bos te verdwijnen. Wat een fantastische belevenis! Twee uur later als gedacht arriveer ik bij het oehoe nest. In de natuur kun je niks plannen en dat maakt het ook zo mooi. (zie video: Ree met stalen zenuwen)

21 maart 2020

Het wordt alweer vroeg licht, even na half zeven komt de zon op. Ik loop tussen de heuvels door over de zandverstuiving richting de bosrand. Als ik bijna bij de bosrand ben en over een laatste heuvel kom, zie ik plots herten vlakbij me. Ze drentelen net het bos in en hebben mijn aanwezigheid ook opgemerkt. Voorzichtig loop ik het bospad in en zie de herten in de verte het rustgebied opzoeken. Het zijn er een stuk of tien, zo schat ik in. Een eindje verderop springen twee reeën over het pad. In het pad zit een heuvel en als ik bovenaan ben, zie ik drie andere wandelaars mij tegemoet komen. Naast ons beweegt zich een roedeltje herten in het bos en ze gaan er paniekerig vandoor, waarschijnlijk geschrokken doordat ze ons ineens van twee kanten zagen komen. Een eind verderop steken ze in rap tempo het pad over. Dat was in korte tijd veel wild, maar het ging allemaal te snel om te fotograferen of te filmen. Een half uurtje later loop ik op de heide. uil Ik geniet even van de warme zonnestralen op mijn rug en het gefluit van de boomleeuwerikken. Op de terugweg besluit ik om langs de locatie te gaan, waar ik vorig jaar een oehoe ontdekte. Vlak voordat ik daar ben, schiet er nog een jonge ree voor me langs, maar ze is al snel uit het zicht. Vorig jaar zat de oehoe op een oud roofvogelhorst en als ik daar aankom, lijkt er ook nu iets op het nest te zitten. Door de grote afstand tot het nest valt het niet mee om dit met het blote oog te bekijken. Met mijn 400 mm lens zoom ik in en maak een foto. Pas als ik verder inzoom op mijn foto wordt mijn vermoeden bevestigd. De oehoe is terug! De uil zit heerlijk in het zonnetje op het nest en ik krijg haar redelijk goed op de foto. Hopelijk lukt het me de komende tijd om nog meer mooie shots te maken, zonder de dieren daarbij te verstoren.

7 maart 2020

Na het wisselvallige weer van de voorbije weken belooft het vandaag een mooie dag te worden. De lucht is strakblauw en de zon is net opgegaan. Met de handschoentjes aan, want het is wel koud, fiets ik het bos in. Bij mijn privé fietsenstalling, een stevige dennenboom, laat ik m'n tweewieler achter. Na tien minuten lopen hoor ik plots gekraak in het bosvak links van me. edelhert Een redelijk grote geweidrager draaft weg en terwijl ik hem volg met de videocamera draait hij zich nog eenmaal om en blijft even staan in het tegenlicht van de zon. Dit had een prachtige foto op kunnen leveren, flitst door mijn gedachten. Een moment later verdwijnt hij in de dichte begroeiing. Het hert is z'n gewei nog niet kwijt, maar dat zal niet lang meer duren. edelherten Als ik verder loop, hoor ik in de verte het blaffen van een ree. Ik besluit om een kijkje op de heide te nemen, want hier leek het geluid vandaan te komen. Geen ree te zien hier, maar wel een roedel kaalwild, negen stuks. Ze zijn ver weg, maar komen mijn kant op. Ik verschuil me achter een boom en hoop dat ze dichterbij komen. Als ze tot op 150 meter genaderd zijn, buigen ze af de bosrand in. Balen...in gedachten zag ik ze al vlak voor me langs lopen! Ik haast me terug naar een bospad waar ze over zullen steken. De laatste dieren zie ik nog net op het pad staan, maar verdwijnen al snel het bos in.

7 februari 2020

Het is een zonovergoten vrijdag, prachtig weer om het bos nog even in te gaan. Ik besluit om de laatste twee uurtjes van mijn werkdag vrij te nemen om de daad bij het woord te voegen. Mijn plan is om aan het eind van de middag, als de zon bijna onder gaat, op de heide te zijn. Hier staat een oude jeneverbes die ik in het warme avondlicht wil fotograferen. Maar voor het zover is fiets ik eerst een rustig rondje door het bos in de hoop nog wat wild te spotten. Als ik door een lange beukenlaan fiets, meen ik in een dicht dennenperceel een silhouet van een hinde te zien. Ik stop en kijk nog eens goed. En inderdaad, er staat een hinde naar me te kijken en ze blijkt niet alleen te zijn. Al snel lopen ze verder, maar ze verplaatsen zich evenwijdig aan het pad waar ik op sta. Iets verderop gaat het dichte dennenperceel over in een voormalige kapvlakte waar nu allemaal jonge dennenboompjes groeien. Ik verplaats me rustig naar dit punt en wacht af. edelherten Tussen de jonge dennen hoor ik af en toe gekraak van takken, een teken dat ze nog in de buurt zijn. Als het langer stil blijft, verplaats ik me opnieuw een stukje verder op het pad. Dan zie ik iets bewegen en ik leg m'n fiets voorzichtig neer. Met mijn camera in de aanslag loop ik zachtjes verder en krijg dan de roedel hindes opnieuw in beeld. Ze verplaatsen zich nog steeds evenwijdig aan het bospad. Wat ik niet verwacht, gebeurt toch. Ze, vijf stuks, gaan het bospad oversteken en ik kan een prachtige video-opname maken in het late zonlicht. Een klein stukje verder kom ik op een heideveld en zie daar een ree lopen. Vanachter een boom wacht ik af of hij dichterbij wil komen, maar hij blijft ver weg helaas. Door het "oponthoud" van het wild is de zon al achter de boomtoppen verdwenen en van mijn plan om de jeneverbes te fotograferen komt dus niet veel meer terecht. Heel erg vind ik dat niet...die jeneverbes blijft wel staan wachten, het wild niet!(zie laatste deel in video: Ree loopt mij tegemoet)

.

Lees verder op Blog 2015 of Lees verder op Blog 2016 of Lees verder op Blog 2017 of Lees verder op Blog 2018 of Lees verder op Blog 2019
© 2020 hertenbosch.nl