Blog                2019

Menu

Belevenissen uit het veld

10 november 2019

Kraakhelder is het en koud, het licht bevroren zand knarst onder mijn fietswielen. Al snel nadat ik m'n fiets bij een boom heb achtergelaten, zie ik een paar wilde zwijnen wegrennen. De eerste zonnestralen vallen door de bomen en vanwege de kou en het windstille weer hangt er een prachtige nevelige sfeer in het bos. De zonnestralen creëren schitterende zonneharpen. Op sommige plekken geeft dit zo'n sprookjesachtig beeld dat ik m'n videocamera een stukje laat opnemen, dit is prachtig materiaal voor een volgende video. zonnestralen Terwijl ik op mijn hurken zit en bezig ben met mijn statief, hoor ik gekraak van takken. Als ik opzij kijk zie ik enkele vrouwelijke herten aankomen tussen de naaldbomen. De voorste ziet mij zitten en rustig draaien ze om en gaan op een drafje terug. Met het volgen van de herten zie ik er nog veel meer bewegen in het bos, ik gok wel twintig tot dertig. Ze draven het stukje naaldbos uit en gaan een pad oversteken waar ik geen zicht op heb. Snel pak ik mijn camera op om een vijftigtal meters vooruit te bewegen, daar loopt het zijpad waar ze over gaan steken. Een groot deel van de roedel is al gepasseerd, maar ik krijg nog net een grote geweidrager en een deel van het kaalwild mooi op video. Als laatste volgt nog een jonge geweidrager, prachtig! Verder op mijn wandeling maak ik nog een aantal shots van de zonneharpen en de herfstkleuren. Aan de rand van een heideveld staat een ree in het lange gras. Net als ik het statief heb uitgeschoven, wordt zij verjaagd door een aankomende mountainbiker, helaas. Het kan me op deze ochtend eigenlijk niet zo veel meer schelen, wat ik tot nu toe gezien heb is al fantastisch! (zie video:Mystieke herfstsfeer)

2 november 2019

Sinds gisteren is het bospad waar ik op loop weer open. De afgelopen tijd was het niet toegankelijk vanwege de hertenbronst. Door de rust van de laatste maanden in dit gebied hoop ik dat het wild zich iets beter laat zien. Tijdens mijn wandeling zie ik aan de stamvoet van een beuk iets raars zitten. Als ik dichterbij kom, lijkt het sprekend op zeepsop, apart! schuim Op het bospad zie ik helaas geen wild. Als ik een eindje verderop ben, breekt er af en toe een flauw zonnetje door. In het tegenlicht probeer ik een klein zwammetje op een boomstronk te fotograferen. In alle concentratie voor het paddenstoeltje heb ik niet gemerkt dat er intussen enkele herten vlak bij me staan. Pas als ik even opkijk zie ik tot mijn verbazing een achterlijf van een hinde achter een boom staan en kort daarna nog een smaldier en een spitser. Mij hebben ze natuurlijk al lang opgemerkt, al lijken ze niet erg geschrokken als ze hun weg vervolgen. Als ik een eind verder op het pad loop en achterom kijk, zie ik op dezelfde plek waar net de herten overstaken nog twee hindes oversteken. Eenmaal thuis zoek ik op internet het gevonden 'zeepsop' op. Het blijkt een bijzonder verschijnsel te zijn dat zich onder bepaalde weersomstandigheden (nachtvorst en regen) manifesteert. Doordat sappen, via spleetjes veroorzaakt door de vorst, uit de boom lekken, gaan ze gisten. Door vervolgens een verbinding aan te gaan met regenwater onstaat het schuim. Voor een uitgebreide omschrijving moet je maar eens Googelen op boomschuim.

2 oktober 2019

Vanmorgen kwam ik op de parkeerplaats in het bos een vriend tegen met dezelfde hobby; vroeg je nest uit voor de herten! Gezamenlijk lopen we langs de bosrand met zicht op de weilanden. edelhert Ondanks de beloofde droge en zonnige ochtend is het gaan regenen. Er is op de weilanden niks te zien en we gaan verder het bos in. Mijn vriend ziet al snel iets liggen in het bos. Het blijkt een dood hert te zijn. Een jonge geweidrager heeft een touw om zijn gewei zitten en dit lijkt vast te zitten aan zijn achterloper. Aan de plek waar hij ligt kun je zien dat het arme dier dramatische laatste uren beleefd moet hebben. De bosgrond is diep weggesleten door het spartelen met zijn poten. Het is dichtbij een pad, dus het lijkt geen stroperswerk te zijn. Het touw lijkt eerder afkomstig te zijn van een boerderij, waar het dier op een of andere manier in verstrikt geraakt moet zijn. We zetten onze wandeling voort en nadat we verder geen wild meer zien deze ochtend besluiten we bij terugkomst een melding te doen bij Natuurmonumenten.

30 september 2019

Met het vorderen van de hertenbronst begin ik ook altijd een beetje op een hert te lijken. Door het steeds vroeg opstaan slaat de vermoeidheid toe en de eetmomenten worden minder gestructureerd. Hetzelfde bospad waar ik twee dagen geleden zat, is deze ochtend minder succesvol. Slechts 1 wild zwijn komt me tegemoet lopen. Na een paar uur afwachten, besluit ik verder te wandelen. Als ik een stuk verder ben klinkt er geburl. De roedel laat zich niet zien, maar korte tijd later zie ik een geweidrager richting het pad komen. Terwijl ik al klaar zit met mijn camera verschijnt hij op het bospad. Een flink gewei heeft hij op zijn kop staan, volgens mij een 16-ender, en hij blijft mooi even staan kijken. Waarschijnlijk wilde hij de strijd aangaan met een plaatshert, maar druipt nu af. Een stukje verder hoor ik opnieuw geburl van twee herten. edelhert Als ik dichterbij geslopen ben, zie ik een flinke bronstroedel tussen de bomen. Ik verschuil me tegen een boom en zie prachtige taferelen. Een aantal hindes loopt kort bij me langs, het plaatshert is volop aan het burlen en verlaat de roedel af en toe om een concurrent te verjagen. Tussendoor houdt hij zijn roedel bij elkaar als er hindes te ver weg dreigen te lopen. Ruim drie uur heb ik kunnen observeren met als (letterlijk) hoogtepunt het beslaan (dekken) van een hinde door het plaatshert. Om kwart voor vier 's middags arriveer ik pas thuis. Een complete werkdag vanaf zeven uur gerekend. Deze ging alleen veel sneller voorbij dan bij mijn baas! (zie video:Burlend edelhert met roedel)

28 september 2019

Ondanks dat mijn geduld vaak kort is, heb ik vandaag besloten om aan een bospad te gaan zitten en af te wachten op wat komen gaat. Bij de plek aangekomen, zie ik een geweidrager achter een stel hindes aan rennen en het pad oversteken. Als ik net tegen een boom ben gaan zitten, is het eerste wat langskomt een luidruchtig pratend stel met een loslopende hond. De dame schrikt zich een ongeluk en geeft een gil als ze mij op het laatste moment ziet zitten. Dat begint al lekker, denk ik bij mezelf! Kort nadat de twee gepasseerd zijn steekt er een das het pad over en verdwijnt snel uit het zicht. Dat is mijn derde das van dit jaar! Een poosje later volgt een jonge geweidrager. Verder bij me vandaan zie ik nog enkele herten oversteken, waaronder twee spitsers. edelhert Het is inmiddels al tien uur geweest als een jongere geweidrager vlak voor me oversteekt. Het dier heeft mij totaal niet in de gaten en wat is het mooi om hem zo rustig te zien passeren. Zo blijkt maar weer dat je soms beter ergens kunt gaan zitten dan rond te lopen. Om half elf vind ik het genoeg. Na het zien van ongeveer twaalf herten wil ik graag de benen even strekken. Voor ik naar huis ga, loop ik het pad nog even af en dan komt de mooiste verassing. Een oud hert met indrukwekkend gewei komt het bos uit. Hij vervolgt zijn weg een stukje langs het pad, stopt en "poseert" dan nog even voor mijn camera en loopt daarna rustig aan de andere kant het bos weer in. Een ochtend die luidruchtig begon, blijkt een top ochtend te zijn geworden! (zie video:Gouden momenten)

19 september 2019

Veluwemeerkust is een gebied waar de edelherten via een ecoduct kunnen komen. Zodoende ben ik benieuwd of hier al bronstactiviteit is. Als ik een uur voor zonsondergang het gebied in ga, zie ik al snel een ree met haar kalf achter op een veld lopen. Via een pad langs de beek kan ik ongezien dichterbij komen en ze vanuit de dekking rustig observeren. Na een poosje ga ik terug om op tijd het gebied te kunnen verlaten. Via hetzelfde pad loop ik terug en dan zie ik opeens een vos het veld opkomen. ree en vos Hij loopt daar even rond en verdwijnt dan een houtsingel in. Aan de andere kant van de houtsingel ligt een tweede veldje. Mijn terugweg gaat daar langs en ik hoop hem daar nog een keer te kunnen zien. Heel voorzichtig loop ik er naartoe en zie dan een uniek moment. Het ree waar ik net naar heb staan kijken, staat nu op dit veldje met de vos tegenover haar. Even staan ze stil, maar dan sprint de vos weg met het ree er achteraan. Vliegensvlug draaien ze om, om vervolgens de andere kant op te sprinten. Even staan ze weer stil tegenover elkaar om vervolgens het tafereel te herhalen. Een schitterend moment al is het voor de dieren maar spel. (zie video:Ree achtervolgt vos)

8 september 2019

Een das en wat zwijnen zag ik vorige week, toen ik benieuwd was of er al iets van de hertenbronst merkbaar zou zijn. Geen herten dus, maar deze ochtend begint beter. Nog voordat ik in het bos arriveer loopt er een ree bij de laatste bebouwing. Scharrelend langs de weg schrikt hij op en rent de eerste de beste tuin in. In het bos aangekomen wacht een volgend mooi moment. Tussen de bomen door zie ik een grote geweidrager op de heide lopen die mijn pad gaat kruisen. Snel leg ik mijn fiets neer en pak m'n camera. Rustig steekt hij het bospad over om zijn weg op de heide te vervolgen. herten Voorzichtig probeer ik hem te volgen als hij achter een heuveltje verdwijnt. Hij lijkt alleen te zijn, ik zie geen hindes in de buurt. Als ik hem weer in het zicht krijg, loopt hij mooi tegen een heuvel op, om daarna weer uit het zicht te verdwijnen. Ik loop verder om over een heuveltje in het bospad te kunnen kijken en dan zie ik dat hij toch niet alleen is. Acht stuks kaalwild lopen er en de geweidrager voegt zich uiteindelijk ook weer bij zijn roedel. Het is een prachtig gezicht met de bloeiende heide erbij. De roedel verplaatst zich het bos in en ik besluit mijn fiets maar eens op te gaan halen. Ik heb het vermoeden dat de herten verderop het bosje zullen verlaten, waar ze weer een open stuk heide over moeten steken. M'n fiets zet ik vast aan een boom en als ik voorzichtig het open terrein betreed, blijkt de roedel nog steeds in de bosrand te staan. Ze komen net de heide weer op als ze mij zien en gaan er dan uiteraard vandoor. Balen...het blijft onvoorspelbaar! De rest van de ochtend zie ik geen wild meer, maar mijn ochtend kan dan al niet meer stuk. (zie video:Edelhertenbronst Veluwe 2019)

7 juli 2019

Een paar wilde zwijnen heb ik in de verte weg zien rennen deze ochtend, meer heb ik aan dieren niet gezien. Ondanks dat een boswandeling op zichzelf ook heerlijk is, loop ik toch een beetje ontevreden rond. Ik heb er al ruim twee uur op zitten en net als ik denk, was ik maar lekker in mijn bed blijven liggen, zie ik wat lopen. Vanuit de bosrand komen twee hindes het heideveld op, al snel gevolgd door een kalf. Ik sta gunstig tegen de bosrand en verschuil me voorzichtig achter een boom. herten De boom is meteen een mooie steun voor mijn camera, waardoor ik een aantal haarscherpe foto's kan maken. Terwijl de hinde met haar kalf het pad over is gestoken is er nog een hinde de heide opgekomen. Na een klein kwartiertje observeren neemt de laatste hinde plotseling de benen en de rest gaat mee. Ze lijken me geschrokken van andere wandelaars, maar ik zie niks voorbij komen. Ik besluit nog even af te wachten of de hindes misschien terug zullen keren. Maar als ik na tien minuten in de verte stemgeluiden hoor van mountainbikers is mijn hoop voorbij. Rustig wandel ik door en daar komt de groep fietsers al aan. Vriendelijk groet ik ze goedemorgen en denk ondertussen; jullie moesten eens weten wat hier net gelopen heeft mannen!(zie video:Zomer ontmoetingen)

9 juni 2019

Ik ga voor zes uur mijn bed uit op deze eerste pinksterdag, morgen kan ik toch nog uitslapen. De langste dag nadert en het is dus al heel vroeg licht. De weersomstandigheden zijn perfect, zonnig en niet te warm. In het bos spot ik een haas die rustig van de ochtendzon geniet, verder is er aan wild nog weinig te zien. Pas als ik enige tijd later bij een heideveldje kom, zie ik een hinde fourageren. Ze is zo te zien alleen en dit doet mij vermoeden dat er mogelijk een kalf in de buurt kan zijn. Een drachtige hinde zondert zich namelijk enige tijd af rond de geboorte van haar kalf. Een mogelijk aanwezig kalf krijg ik niet te zien, maar de hinde kan ik mooi filmen en fotograferen, totdat ze me in de gaten krijgt. Ze blijft nog een poosje staan kijken voordat ze vertrekt. M'n wandeling gaat verder en het valt op dat er veel vingerhoedskruiden op de open delen in het bos staan. vos Mogelijk heeft de neerslag van de voorbije weken ze goed gedaan. Na een groter stuk heide te zijn overgestoken verdwijn ik weer het bos in. Op dit pad heb ik vaker wild gezien en ook deze keer heb ik geluk. Terwijl mijn ogen dieper het bos in kijken om mogelijk wild te spotten, ritselt er vlak voor me iets langs de rand van het pad. Een jong vosje loopt rustig weg en kijkt zonder me echt gezien te hebben nog een keer achterom voordat ze tussen de bomen verdwijnt. Dit soort ontmoetingen zijn goud waard, vooral omdat het zo zelden voorkomt. Langs de rand van de heide zie ik op de terugweg dwergviltkruid staan. Een plantje dat onder zeer droge omstandigheden kan groeien en wat je niet alle dagen tegenkomt. Ook in de natuur heb je specialisten. (zie video:Wild van de Veluwe)

24 mei 2019

Bij het nest aangekomen zie ik dat het eindelijk zover is, het oehoe jong heeft zijn nest verlaten. De afgelopen weken ben ik om de paar dagen wezen kijken hoe het met het uilskuiken ging. Zo gauw hij me in de gaten kreeg, probeerde hij zich te verstoppen achter de boomstam en keek met een oog stiekem om het hoekje. Vorige week zag ik hem bezig met een prooi, mogelijk een stuk konijn of haas. Met zijn grote klauwen hield hij het vast en at er lekker van. uil Het jong was intussen flink gegroeid en al een paar weken was er nog maar 1 oehoe op het nest te zien. Waarschijnlijk is het andere jong al eerder overboord geduwd of is hem iets anders overkomen. Nu is het zoeken waar de jonge uil gebleven is. Ik bekijk de bomen in de omgeving van het nest of hij daar ergens zit, maar tevergeefs. Na een tijdje zie ik in de verte wat bewegen. Daar zit de jonge oehoe, hij scharrelt tussen de jonge sparren door en maakt af en toe wat vleugelslagen. Kort kan ik hem filmen, maar het is ver weg en ik wil hem ook niet verstoren door dichterbij te gaan. Hopelijk krijg ik nog een kans de komende tijd. Tijdens mijn bezoekjes aan het nest de voorbije weken heb ik ook nog veel ander wild gezien. Tweemaal een roedel herten van 20 stuks, jonge zwijntjes van dichtbij, reewild en een zwarte wouw. En aan het begin van deze avond heb ik nog een koekoek man en vrouw vast kunnen leggen op camera. Het zijn weer mooie tijden! (zie video:Oehoe broedt op Noord-Veluwe)

04 mei 2019

Na het plaatsen van mijn foto van de vermeende jonge ransuilen op Facebook kwam er reactie van Hans Hasper; "Dit zijn geen ransuilen, maar oehoe's!" De twijfel die ik zelf al had of het wel ransuilen waren bleek te kloppen. Hans, ervaringsdeskundige met oehoe's, wilde graag met mij samen bij het nest gaan kijken. Gisteravond zijn we naar de plek toe gegaan waar op dat moment 1 jong zichtbaar was. De komende tijd wachten we af tot de jongen van het nest komen en gaan dan terug om te zien wat o.a. de prooiresten zijn en of we ze van dichtbij kunnen bekijken, wordt vervolgd!

uil Vanmorgen ben ik weer even bij het oehoenest om te kijken of ik vader of moeder kan spotten. Na een tijd wachten begint het te hagelen. De hagel die over is gegaan in regen houdt een tijdje aan, zodat ik me verplaats naar een dicht dennenbosje waar ik iets droger sta. Als de bui voorbij is loop ik weer richting het nest. Dan hoor ik een korte kreet van een van de ouders en kort daarna zie ik een oehoe afdalen naar de grond. Ondanks de flinke afstand krijg ik hem in het beeld van mijn camera. Later vliegt hij op en gaat in een boom zitten. Omdat ik volg waar hij gaat zitten, kan ik hem met de camera terug vinden, anders had hij nauwelijks opgevallen. Na het schieten van een aantal beelden ga ik tevreden terug naar huis, missie geslaagd! (zie video:Oehoe broedt op Noord-Veluwe)

22 april 2019

Het is tweede paasdag en in tegenstelling tot vorig weekend is het zomerweer geworden. Toch zit ik 's morgens vroeg nog met koude handen op de fiets. Twee dagen geleden ben ik er achter gekomen dat er op het roofvogelnest dat ik vorige week bekeken heb, geen buizerd, maar een uil zijn intrek heeft genomen. Twee uilskuikens keken af en toe over de rand, een prachtig gezicht. Ik ben alleen niet zeker om wat voor uil het gaat. Na het bestuderen van mijn foto's en internet bleven de ransuil en oehoe over. Een oehoe lijkt onwaarschijnlijk, maar de stand van de oorpluimen, de grootte en het roepend geluid, deed mij toch in die richting denken. Dat zou wat zijn! Vandaag ga ik dus terug om te kijken of ik meer zekerheid kan krijgen. Na een stukje fietsen zie ik drie stuks kaalwild lopen op een open stukje heide. Natuurlijk ben ik gezien, maar ze blijven nog even staan en even later blijken er zes weg te lopen. Een stukje verderop hoop ik ze nog een keer te kunnen zien, omdat ze richting een ander bospad gaan. En jawel, terwijl ik al klaar zit met mijn camera, komen er drie het pad op gelopen. Na het maken van een paar mooie foto's ga ik verder. das Terwijl ik verder fiets komt er plotseling een das uit de bosrand! Hij loopt iets in mijn richting over het bospad, snel pak ik mijn camera. Ik hoop dat hij dichterbij komt, maar al snel duikt hij de bosrand weer in en is weg. Dat was gaaf! Na het zien van al dat moois wil ik nu naar het uilennest, daar kwam ik in eerste instantie voor. Te voet ga ik het laatste stuk naar het nest en na het plaatsen van mijn camera op statief wacht ik af. De uilskuikens bewegen af en toe wat en na lang wachten komt een grote uil aangevlogen. In de buurt van het nest zit hij in een boom, maar ik zie hem niet. Ook als hij later naar een andere boom vliegt, krijg ik hem niet in het zicht. Rond tien uur zou ik thuis zijn voor een gezamenlijk ontbijt, dus ik besluit huiswaarts te gaan. Binnenkort nog maar eens proberen er achter te komen om wat voor uil het gaat!

14 april 2019

Een roedel kaalwild sluipt weg tussen de bomen door. Een stuk of tien schat ik in. Ik verplaats me snel naar de rand van het bospad. In een kuil, bedoeld voor de opvang van regenwater, wacht ik af of ze misschien het pad gaan oversteken. Maar helaas, na enkele minuten zet ik mijn camera weer uit. Verderop wil ik nog even kijken bij een heideveldje waar ik laatst ook succes had. Op weg er naartoe zie ik nog een hert. Na een tijdje wachten bij het heideveldje zie ik in de verte een ree. herten Ik besluit verder te gaan, het is te koud om lang stil te staan. Het heeft gevroren en het is nu ook nog amper boven 0. Na het zien van nog een ree loop ik naar een plek waarvan ik weet dat er een horst(nest) van een roofvogel zit. De buizerd zit op zijn nest als ik aankom. Nadat hij zijn nest verlaten heeft, zoek ik een plek achter een boom. Terwijl ik wacht op zijn terugkomst, loopt er iets verderop een roedel herten voorbij. Ze lopen op ruime afstand met een boog om me heen en verdwijnen uit het zicht. Plotseling komt de roedel weer terug en loopt in mijn richting. Op 30 meter afstand blijven ze staan en heeft de leidhinde iets in de gaten. Het geeft mij de gelegenheid om enkele foto's te maken alvorens ze definitief vertrekken. Wat blijft het soms toch verrassend in de natuur!

24 maart 2019

De temperatuur is onder nul en het is mistig. Het levert een prachtig gezicht op, vooral op de bevroren heide. De bomen worden door de opkomende zon van achteren belicht. Het vroege opstaan op de zondagmorgen wordt hiermee beloond. mist De afgelopen maanden heb ik niet veel wild gezien, af en toe een ree of een wild zwijn. Maar nu, na een half uurtje lopen, zie ik eindelijk weer eens twee edelherten. Ze zijn hun geweien inmiddels kwijt. Helaas hebben ze mij al gezien, ze blijven heel even staan, maar gaan er dan vandoor. De zon heeft inmiddels de meeste mist opgelost en op plaatsen waar de zon het bospad beschijnt sta ik soms even stil om van de warme zonnestralen te genieten. De vogels zijn druk in de weer met elkaar, het voorjaar is begonnen. Op het laatste deel van mijn wandeling zie ik een hinde in een donkere bosrand staan, ook zij heeft me al in de gaten. Terwijl ik nog drie stuks kaalwild zie bewegen, besluit ik om rustig door te lopen. Ik ben toch al gezien en hoop dat ze zo blijven staan. De truc lijkt te werken, de roedel blijft roerloos staan in het donkere stukje dennenbos op nog geen 50 meter afstand. Als ik ze gepasseerd ben verstop ik mij een endje verderop achter een boom in de hoop dat ze alsnog gaan oversteken. Na een poosje wachten loop ik voorzichtig terug. De roedel is vertrokken, ze laten zich niet zo makkelijk beet nemen!

5 januari 2019

De eerste wandelaars ben ik zojuist gepasseerd als ik tegen half 10 mijn fiets met een hangslot aan een boom vastzet. Het blijkt dat er een wandeling is uitgezet, maar gelukkkig nemen de deelnemers een andere route dan ik voor ogen heb. Het is somber weer met af en toe een heel dun motregentje. Op de heide word ik ingehaald door een wandelaar met hond, maar gelukkig slaat hij aan het eind van het pad linksaf waar ik rechtsaf wil. Het is me bijna alweer te druk in het bos om wild te spotten. Maar eenmaal rechtsaf geslagen zie ik plotseling vanuit mijn ooghoek een roedel kaalwild bospad opdoemen tussen de jonge sparrenbomen. Ze blijven op korte afstand van mij heel even staan om vervolgens met een sprint het pad over te steken en de heide op te vluchten. Elf of twaalf stuks tel ik er. De heide is heuvelig ter plaatse en al snel zijn ze uit het zicht. Vlug volg ik het bospad om achter de heuvel te kijken, maar in de verste verte zijn ze nergens meer te bekennen. Het blijft ongelofelijk hoe snel ze kunnen verdwijnen! Terwijl ik mijn wandeling vervolg zie ik kort daarna een reegeit tussen de bomen naar mij staan gluren en als ik stop neemt ze de benen. Op de rest van mijn rondje kom ik geen wild meer tegen. Nog wel een aantal wandelaars die mee doen aan de wandeltocht, misschien heb ik het aan de drukte wel te danken dat de roedel hindes mijn kant opgejaagd is.

.

Lees verder op Blog 2015 of Lees verder op Blog 2016 of Lees verder op Blog 2017 of Lees verder op Blog 2018
© 2020 hertenbosch.nl